maandag 7 juni 2010

Geert

Geert keek peinzend voor zich uit. Hij streek gedachteloos met zijn hand door zijn hoog geblondeerde haar.
Hij had het niet meer in de hand, zo bedacht hij, de regie.
De regie daar ging het om. Bepalen, wat is belangrijk, spraakmakend, constant in het nieuws. Zorgen dat er over je gesproken wordt en niet met..
Kon je tenslotte ook niks verkeerd zeggen.
Prikkelen, geen proefballonnetje zoals sommige collega's. vuurpijlen moesten het zijn, hoog de lucht in en dan even blijven hangen. Niet te lang. Je moest er niet op kunnen schieten, zoals op ballonnetjes.
Die strategie had gewerkt was het niet de "kopvoddentax" dan was het wel het wegzetten van de Koran als een drie stuiverromannetje over een tot haat oproepende zichzelf profeet noemende Mohammed.
Natuurlijk wist hij beter, maar het ging niet om de nuance maar juist om het gebrek daaraan.

Had hij te vroeg gepiekt?

Niet gaan twijfelen. Hij nam nog een slok van zijn net vers gezette cappuccino.
Het ging om het momentum, dat was hij kwijt geraakt. De crisis was te vroeg gekomen.
Het was goed dat het kabinet was gevallen, maar nu ging iedereen voor de eindsprint om de macht en de kiezer ging voor de invloed. Regeren daar ging het om. Dat kon hij nu wel schudden.
Hij had nog geen positie in de 1e kamer.
Hadden ze het nu niet een halfjaartje langer kunnen volhouden?
Die rotsocialisten hadden hem geflikt en dan ook nog Cohen naar voren schuiven.
Gelukkig had die de laatste weken veel van zijn glans verloren.
Alexander had het dom gespeeld in Amsterdam, zo'n blond wijf die de zaak daar verstierde. Blond was dus blijkbaar geen garantie van succes.
Zelf was het in Almere en Den Haag ook niet helemaal goed gegaan, maar Frits en Raymond waren natuurlijk twee fanatieke botte honden. De een een straatvechter de ander een contactgestoorde autist. Hij kon het werkelijk toch moeilijk allemaal alleen doen.
En dan was daar ook nog Hero met zijn waanzinnige plannen, de aandachtsjunk. Hij moest hem zien te lozen op een handig moment. Waarschijnlijk gebeurde dat van zelf wel.
Politiek vergde meer, vilijn, timing, en vooral de overdrijving en de leugen niet schuwen.
De kiezer had tenslotte geen geheugen, althans niet de kiezer waar hij het van moest hebben.

Hoe kon hij het tij nog keren?
Mark wilde in zijn drang naar een eerste kabinet Rutte met iedereen wel regeren, zelfs met paars.
Hij zei het niet met zoveel woorden maar hij kende hem lang genoeg. Hij had tenslotte in dezelfde fractie gezeten. De wijze waarop hij Rita buitenspel had gezet dwong bewondering bij hem af. Daar had hij dus ook geen last meer van.
Gedogen kon hij, het was niet anders en op tijd laten vallen.
Dan keihard terugslaan.

Hij dronk zijn cappuccino in 1 teug leeg.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten