woensdag 6 april 2011

Joost Z

Één keer per maand komt Joost Z. met een zelfingenomenheid, waar die van Johnny the selfkicker bij verbleekt, bij Mathijs van N. oreren over kunst. Vorige keer is mijn baasje met mij het huis uit gevlucht een straatje om. Je moet weten hij heeft last van een zwakke maag en zoveel tevredenheid met je zelf en Goddelijke adoratie kan hij niet verdragen.
Nu mocht ik een keertje kijken, samen met de baas, wel op voorwaarde dat ik er een stukje over op mijn blog zou plaatsen. Hij had zelfs beloofd er niet door heen te praten. Hij heeft namelijk de rare gewoonte als hij last krijgt van plaatsvervangende schaamte er heel hard door heen te gaan praten. Bij Joost Z. Heeft hij daar bijna altijd last van en ik begrijp nu waarom. Iemand die het vermogen tot zelfrelativering in de loop der jaren geheel is kwijtgeraakt en zich bijna schaart onder de grote der aarde, een vergelijking met Harry M. ook al iemand die niet aan zelfrelativering deed, moeiteloos doorstaat, daar moet hier ruimte voor gemaakt worden.

Na drie minuten gebazel over streepje, ik houd zelf overigens meer van krulletjes, werd het mij ook even te veel. Ik heb even heel hard gejankt, een korte kreun, een wind ontsnapte mij. Daarna heb ik mijn ene poot over de ogen gelegd en met de andere geprobeerd mijn oren dicht te drukken. Dat hoofd, die zelfingenomen tevreden blik. Ik ben een kunstminnende hond, ik mag er ook graag goed uitzie, zo ben ik vandaag nog naar de hondenkapper geweest, maar door Joost Z. heb ik inmiddels een enorme afkeer van kunst en schoonheid gekregen.
Wat is er mis met gewoon simpel genieten in alle rust zonder hoogdraverigheid?
Over een maand ga ik weer lekker met mijn baasje 10 minuutjes buiten lopen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten