dinsdag 10 mei 2011

Gevalletje planschade

Het baasje heeft een gevalletje planschade aan de hand.
Niet dat er iets stuk is. Nee, alles doet het nog.
Er is alleen iets aan het uitzicht veranderd. Het baasje kijkt aan de achterkant tegen een gebouw aan wat iets te dichtbij is gezet volgens de geldende regels.
Nu denkt het baasje dat zijn huis minder waard is geworden en daar mag je dan planschade voor vragen. Voor mij is er natuurlijk niets veranderd, ik lig toch de hele dag op de bank met mijn ogen dicht net te doen of ik lig te slapen, maar het baasje wil geld zien, liefst veel geld.
Een paar maanden geleden, inmiddels negen weken, kwam er een man langs van een expertisebureau, van de bureaunaam af te leiden iemand met verstand van zaken.
Ik vond hem wel aardig, ik kreeg een aai over de bol en legde mijn kop eens op zijn knie. Hij liep vervolgens een rondje door het huis en verdween weer met de toezegging dat hij over vier tot zes weken een rapportje zou opsturen, waar volgens mijn baas, die hoopvol gestemd was, duizenden Euro's in toegezegd zouden worden.

Ach wat is de werkelijkheid soms hard en wat kan mijn baas toch slecht relativeren, daar heeft hij echt mij voor nodig, want nu inmiddels negen weken later ligt er geen mooi rapportje en heeft mijn baas zeker nog geen duizenden Euro's ontvangen.
Een mooie gelegenheid om eens met de gemeente te bellen, zo dacht hij. Nu moet u weten mijn baasje heeft het niet zo met de gemeente.
Ooit heeft hij daar een keer gesolliciteerd op een managersfunctie, mijn baasje is namelijk niet dom. Toen hij na en paar weken niets gehoord had en de vacature weer ergens opdook besloot hij maar eens te bellen.
Niet één keer, niet twee keer, maar een paar keer moest hij bellen.
Toen hij eindelijk iemand te spreken kreeg werd hem verteld dat men vond hem niet geschikt te vinden.
Hij had toch een brief gekregen?
Nee, dat had hij niet. Hij was net verstuurd, daar zou het door komen. Wel vreemd dat ze al een nieuwe procedure waren opgestart zonder de oude afgesloten te hebben, vond hij.
De volgende ochtend, nog voor de postbode langs kwam, vond hij gelukkig de brief van de gemeente, zonder postzegel, met de afwijzing voor de functie facilitair medewerker servicedesk. Ja, dat dat niet aansloot bij zijn ervaring wist hij wel, maar daarom had hij daar ook niet op gesolliciteerd.

Dat na negen weken dus nog niks vernomen was kon dus niet echt een verrassing zijn.
Het weerhield het baasje er echter niet van weer een keer te bellen.
Niet één keer, niet twee keer maar een paar keer moest hij bellen.
Eindelijk had hij de betrokken medewerkster aan het woord. Na het inspreken van zijn adresgegevens bleek het toch de verkeerde te zijn.
Maar geen nood de gemeente waar ik in woon is niet zo groot en het aantal gevalletjes planschade valt reuze mee. Gelukkig kon de medewerkster vertellen dat de commissie het nog in behandeling had.
Dus het rapportje was klaar zo vroeg mijn baas.
Nee de commissie lees: de vriendelijke mijnheer van het expertise bureau, was nog met het rapportje bezig. De commissie bestond dus uit één man en de zes weken waren twaalf weken.
Allemaal keurig volgens de wettelijke procedure

Over drie weken nog maar weer eens bellen wanneer de Zilvervloot binnen vaart.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten