maandag 23 mei 2011

Stemvee

De populist leunde vergenoegd achterover in één van zijn beter zittende fauteuils, die elke keer als eerste meeverhuisde als hij verkaste naar weer een ander tijdelijk verblijf, terwijl hij nonchalant zijn hand door zijn peroxide-coup haalde bedacht hij hoe gehecht hij was aan deze stoel. Hij wist niet eens meer waar hij hem vandaan had, ooit ergens op de kop getikt.
Hij zat een beetje achterover gezakt, bijna nonchalant, met zijn benen op een tafeltje steunend, naar de televisie te kijken.
Hij was alleen.
Hij had bewust even voor de eenzaamheid gekozen. Hij wilde vandaag niet in het kamergebouw zijn. De eerste kamer kon maar liefst zo snel mogelijk opgeheven worden.

Op de televisie probeerde Freddie Mingelen de verkiezingen voor de eerste kamer te duiden.
Wat haatte hij die man.
Die zelfingenomenheid, erger kon je ze niet krijgen.

Er waren inmiddels zes provincies de revue gepasseerd en er waren geen onverwachte dingen gebeurd. Het Zeeuwse statenlid had keurig op de VVD gestemd en een VVD'er vervolgens op de PVV, iedereen blij. Echt spannend was het eigenlijk niet meer al probeerde Freddie er nog van alles van te maken. De coalitie zou inclusief zijn steun net één zetel te kort komen.
Dat werd dus inleveren van de koopzondag. Hij zat daar niet mee hij was al in geen jaren meer in een winkel geweest en zeker niet op zondag.

Hij was naar de keuken gelopen om een kop koffie in te schenken. Langzaam ging hij weer zitten. Vanmorgen had hij de laatste peiling van Maurice de Hond doorgekregen.
Dat had hij dus goed gedaan vorige week, de juiste snaar geraakt. Geen Euri meer naar Griekenland. Het was een fijn simpel eenduidig standpunt dat hij had ingenomen, niet te ingewikkeld te begrijpen voor zijn stemvee. Het had hem twee zetels meer dan nu en drie meer dan vorige week opgeleverd. Hij volgde de peilingen nauwlettend. De afgelopen weken was hij er toch niet gerust op geweest, weinig in het nieuws, alleen af en toe die rechtszaak, die Bram meesterlijk wist te rekken. Op een gegeven moment zou hij de stekker er uit trekken, misschien was steun aan Griekenland wel een goed breekpunt. In ieder geval tussen nu en een jaar want veel langer hield hij zijn kikkers niet in de kruiwagen, zolang hij de regie maar hield. Uiteindelijk had hij maar één doel, de grootste worden en dan premier, niet van alle Nederlanders, nee, vooral van Henk en Ingrid, wie dat dan ook wezen mochten. Na Limburg voor de Limburgers, dan Nederland voor de Nederlanders.

Hij schrok op er had iemand met een verkeerd potlood gestemd, een D66'er.
Arme Alexander kon zijn eigen partijgenoten niet eens in bedwang houden, wat een sukkel.
Misschien haalde ze die 38 zetels toch nog zoals Maurice beweerd had.
Hij haalde zijn voeten van het tafeltje en ging rechtop zitten zijn aandacht was ineens weer terug.
Er werd op het grote scherm getikt. Nee, alles was als verwacht.
Roger van Boxtel kwam in beeld, stond zich hevig op te winden dat er per se met een rood potlood gestemd moest worden. Hoe moeilijk kon dat nu zijn.

Een glimlach verscheen om zijn mond, wat een sukkels. Hij zou bijna overmoedig worden door het gebrek aan tegenstand.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten