maandag 29 augustus 2011

solidariteit

In mijn beleving was de Europese Unie opgericht om één economische markt in te richten waardoor het vrije handelsverkeer en de binnenlandse markt optimaal kan functioneren.
Zonder grenzen, zonder protectionisme, zonder eigen volk eerst, maar met vrij verkeer van arbeidskrachten of het nu om aspergestekende Polen gaat of om Nederlandse productieafdelingen in het voormalige Oostblok. Dit zodat lokale economieën kunnen floreren en het een ieder ten goede komt.
De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten.
Een goed sociaaldemocratisch standpunt dat, samen met de al om aanwezige Christendemocraten, voor wie ooit ook gold dat zij opkwamen voor de zwakken in de samenleving, leidde tot deze Europese samenwerking.

Zo was het in de jaren '70 gebruikelijk in Nederland om stimuleringsmaatregelen te treffen voor die streken die het economisch moeilijk hadden, zoals Limburg na de mijnensluiting of Noord-Nederland met een hoge werkeloosheid.
Dat geld werd daar niet verdient dat geld werd bijvoorbeeld verdient in de Rotterdamse haven in het westen waar bedrijvigheid was, puur omdat daar het verdienvermogen wel aanwezig was. En niemand die riep: 'Hé, dat is ons geld, dat geven we niet aan die luie Limburgers die de hele dag niets zitten te doen!'
Want immers de sterkste schouder dragen de zwaarste lasten.

En zo was het voor kort heel gebruikelijk om mensen die het moeilijk hadden te ondersteunen met zorgtoeslagen, vrijstellingen van gemeentelijke belastingen, PGB's, noem maar op. En bijna niemand riep: 'Hé, dat is ons geld, dat geven we niet, laat ze maar eens gaan werken in plaats van de hele dag niets te zitten doen!'
Want de sterkste schouder dragen immers de zwaarste lasten.
En zo zou het eigenlijk ook in Europa moeten zijn dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen omdat die ene Euro hier nu eenmaal makkelijker verdient wordt dan in Griekenland.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten