donderdag 15 december 2011

Kamp en de bijstand

Soms verliezen politici in hun wens problemen op te lossen alle realiteitszin uit het oog.
Zo bedacht onze minister van sociale zaken, Kamp, dat hij het wel verplicht kon stellen om als je in de bijstand zit te verhuizen naar een ander deel van het land als daar wel een baan voor je is. Weigeren is geen optie dan verlies je de uitkering. Deportatie noemde ze dat in Rusland, daar waar schaarste was aan arbeidskrachten werden ze geïmporteerd. De centraal geleide economie in een notendop. Toch nauwelijks een inspiratiebron, lijkt mij, voor een liberaal politicus.

De achterliggende gedachte is dat daar waar krapte op de markt is, deze aangevuld wordt door overschotten op andere plekken waardoor er weer een nieuw evenwicht ontstaat. Een simpel marktprincipe van vraag en aanbod dat geldt voor geld, goederen en diensten en ook arbeidskrachten.

Maar de vraag is hoe dwingend en regulerend moet de overheid hierin zijn?
Voor een liberaal politicus die voor een overheid op afstand is en overal de vrije marktwerking predikt met grote individuele vrijheid is het toch wel vreemd dat de markt op dit punt gestuurd, geleid, moet worden.
Juist die ene markt die niet te sturen is. Waar vrijheid van het individu, zelfbeschikkingsrecht, de boventoon zou moeten voeren. Maar blijkbaar geldt deze vrijheid alleen voor die individuen die nog in de omstandigheid verkeren om keuzes te kunnen maken. En gaat het evenwicht van de markt boven de veel complexere zoektocht van het individu naar evenwicht in zijn eigen leven. Waar bij intermenselijke relaties, in het zoeken naar evenwicht eigenlijk maar één simpele regel geldt: 'voor wat, hoort wat'.
En waar vragen opkomen als:
Is de beloning acceptabel voor de geleverde prestatie?
Verdien ik voldoende om mijn uitgaven te financieren?
Geef ik voldoende in mijn relatie en krijg ik daar genoeg voor terug?
Doen mijn kinderen genoeg in het huishouden in relatie tot hun zakgeld?

Vragen die veel complexer zijn dan 'vraag en aanbod'
Want raakt het geheel in onbalans, uit evenwicht, dan gaat het mis!

En daar zit één van de denkfouten van Kamp.
Want op het moment dat je in de bijstand zit is het evenwicht allang verdwenen.
Elke maand duurt net een week te lang. Je dreigt alleen nog maar te kunnen vragen en niets meer te kunnen geven. Je hele sociale omgeving raakt in onbalans. Je bent zelf uit evenwicht.

En dan heb ik het nog niet eens over wat je terugkrijgt na de verplichte deportatie:
Een baan met een, waarschijnlijk, flexibel contract.
Je bent weggerukt uit je sociale omgeving, vrienden, familie en/of vrijwilligerswerk. Je kinderen moeten naar een nieuwe school, nieuwe vrienden maken.
Ingrijpende gebeurtenissen die nog al eens wat los willen maken en de stabiliteit in een gezin onder druk kunnen zetten met alle gevolgen van dien tot onthechting en vervallen in criminaliteit aan toe.

En dat alles omdat Kamp denkt op deze wijze zijn begroting en de arbeidsmarkt in evenwicht te moeten brengen.
Maar mensen zijn geen ééndimensionale goederen of diensten die onderhevig zijn aan eenvoudige economische principes. Mensen zijn complex, een mens is niet terug te brengen tot een productiemiddel dat slechts op aard is om te werken en die bij ontstentenis daarvan op zoek moet gaan naar het natuurlijk evenwicht naar een plek waar wel werk is,
Mensen zijn sociale wezens met complexe netwerken waarin het evenwicht soms slecht met veel moeite in stand gehouden kan worden en waar, wanneer je dit bruut verstoort, de reactie even onverwacht als gevaarlijk kan zijn.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten