dinsdag 12 juni 2012

Het ultieme gevoel van geluk

Laats toen ik het hondje weer eens uitliet en hij zijn poot onbekommerd optilde om bij de eerste de beste boom zijn blaas ongecompliceerd te ledigen, bedacht ik mij; hoe simpel kan geluk zijn.
Elke dag je bak met water, brokken op tijd, en minimaal drie keer per dag naar buiten.
Je behoefte doen en doorlopen terwijl je baas het achter je in een zakje probeert te moffelen.
Dat moet toch wel het ultieme gevoel van geluk zijn.
Toch jammer dat het hondje dat alleen niet zo ervaart.

Ooit hoop ik ook nog eens het ultieme gevoel van geluk te bereiken.
Wat dat voor mij betekent; daar heb ik lang over nagedacht.

Voor de één zit het ultieme geluk in iets groots, liefst iets materieels, zoals het hebben van voldoende vermogen om financieel onafhankelijk te zijn.
Een ander zoekt het misschien meer in het geestelijke, wellicht het religieuze en vindt zijn ultieme geluk in het gevoel samen te zijn met een hogere macht.
Maar er zijn ook mensen die al heel gelukkig worden als het voorjaar in aantocht is, de eerste sneeuwvlokken of als de zon langzaam ondergaat tegen een bloedrode lucht.

Ik moest toch weer aan het hondje denken, de natuur volgen en doorlopen.
Toen wist ik het:.

's-Ochtends je bed uitstappen zo door de tuindeuren naar buiten lopend, zonder een gevoel van schaamte, met de handen in de zij, bekken een beetje naar voren gekanteld, benen iets uit elkaar, doelloos in de verte kijkend, tegen een boom aan staan plassen.

Zoals het hondje!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten