woensdag 10 oktober 2012

Een welgemeend advies

"Je moet hem wegdoen."
De man sprak met stemverheffing en keek boos naar het hondje.
Ik keek hem niet begrijpend aan.
Ik kende de man wel en hij mij ook. Hij woonde niet veel verderop en was een bekend gezicht in de stad waarin ook ik woonde. Stoffen regenjas, iets voorovergebogen liep hij met een forse pas zover zijn kleine benen dat toelieten door de stad. Hele dagen, dwangmatig waarschijnlijk onder invloed van medicijngebruik.
Ik was hem wel eens in een naburige stad tegengekomen, zo'n 15 kilometer verderop. Hij had mij ook gezien en had schichtig de andere kant opgekeken. Blijkbaar niet wetende wat met de situatie aan te moeten; een bekend gezicht te zien in een stad zover weg. Ik had mij afgevraagd of hij daar met de trein was gekomen of toch ook lopend. ik gokte het laatste.

"Je kan het niet meer betalen veels te duur, weet je wel hoeveel zo'n beest per jaar kost." Ging hij onverdroten verder zonder mijn antwoord af te wachten.
Hij zei nooit veel, groette nooit. Alleen als hem wat dwars zat.
Bij de vorige verkiezingen had hij mij een keer aangesproken.
Hij was in gewetennood. Altijd had hij op de SGP gestemd, dat was hem als jongeman bijgebracht vanuit zijn opvoeding. Maar hij twijfelde en dat betekende blijkbaar voor hem meer dan zomaar bij een andere partij met het rode potlood het vakje te kleuren. Het was meer, het een geloofscrisis. Hij overwoog SP te stemmen en had hij vroeger niet geleerd dat socialisten de antichrist vertegenwoordigden? Het was een, met recht, duivels dilemma. Na een kwartier hardop getwijfeld te hebben heen en weer geslingerd tussen dat wat hij van oudsher geleerd had en dat wat hij zelf in de loop der tijden zich eigen gemaakt had, besloot ik hem absolutie te verlenen. Zichtbaar opgelucht was hij uiteindelijk doorgelopen.

Maar dit keer lag het anders.
Hij wilde mij een advies geven, of was het eigenlijk niet meer een opdracht:
Het hondje moest weg, het kon niet anders, te duur.
Ik probeerde nog tegen te werpen dat er meer was tussen hemel en aarde dan de economische waarde van een levend wezen, maar hij was blijkbaar al te ver afgedreven van zijn religieuze wortels.

Misschien had ik hem toch zijn zondebesef moeten laten behouden.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten