donderdag 29 november 2012

doorgeschoten liberalisme, de vrije markt

Ik zat erbij achter in de auto, de radio stond aan en het baasje zat zich weer enorm kwaad te maken.
We waren op weg naar kasteel Rozendaal waar ik in de buurt lekker los mag lopen, zware stukken hout in mijn bek meeslepen en rennen door de herfstbladeren met mijn neus er diep induikend.
Nu moet je weten mijn baasje is van de linkse kerk.
De avond tevoren was hij nog gebeld door een D66 kamerlid, een zekere Steven, met de vraag waarom hij de partij had verlaten. Hij had wel tien minuten aan de telefoon gehangen, gezegd dat hij meer van de sociaal democratie was, over meer aandacht voor de oudere uitvallers in het werkproces, en had tot slot zijn boek nog even aangeprezen "maar dan zonder Alexander" had hij nog gezegd, allemaal op een heel rustige toon.
Maar vanochtend in de auto was hij toch weer het opgewonde standje zoals ik hem ken.
Het ging om een bloemenbedrijf dat haar voltallige personeel had ingewisseld voor een contingent goedkope Polen, tegen € 5,- in plaats van € 9,- per uur.
Nou heeft hij niks tegen Polen en hij heeft zich in het verleden ook vreselijk opgewonden over het Polenmeldpunt. Die Polen kunnen er namelijk helemaal niks aan doen. Die worden op Poolse arbeidsvoorwaarden ingezet in Nederland, waar ze dan als ze geluk hebben met zijn vieren in een caravan mogen slapen en als ze iets minder geluk hebben achter in de kas een slaapplaats moeten vinden.
Het heeft iets te maken met het vrije verkeer van werknemers, waar hij weer niets op tegen heeft.
Het argument van de bloemenboer was helder en simpel, al mijn collega's doen het en ik prijs mij anders uit de markt. Daar was natuurlijk ook niets tegen in te brengen.
Maar het heeft natuurlijk allemaal met de markt te maken, de vrije markt, waar maar één ding telt de macht van het geld, de goedkoopste krijgt het, of het nu gaat om bloemen of de Rotterdamse thuiszorg. Doorgeschoten Liberalisme noemt mijn baasje dat.
"Langzaam," zo riep mijn baasje voor in de auto, terwijl hij een rotonde net iets te snel nam, "zijn we weer terug bij het eind van de 19e eeuw, waar mensen slechts als productiemiddel worden gezien, die je gebruikt tot ze op zijn of vervangen kunnen worden door een goedkoper exemplaar".

Gelukkig waren we toen al bij kasteel Rozendaal, want zoveel onrecht kan ik zelfs niet verdragen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten