woensdag 3 juli 2013

ergens verloren op mijn harde schijf



Het voordeel van een systeemcrash is dat je je backups weer eens doorloopt.
Zo vond ik onderstaand gedicht, wat ik nu twee jaar na dato het licht laat zien.

In Nederland was het standpunt toch altijd,
vaststaand als een helder feit,
dat men over mensen niet onderhandelt.
Maar nu ons mensbeeld  langzaam kantelt
en standpunten uit het verleden,
geen enkele garantie bieden in het heden.
Nu kunst tot linkse hobby is verheven.
En rechts het recht op anders leven,
van anders denkende en gelovende straffeloos heeft uitgemaakt
als inferieur en achterlijk dat moet worden uitgebraakt.
Nu onverdraagzaamheid de boventoon nu voert
en asielzoekers bij bosjes worden afgevoerd
Zijn wij van land van consensus en tolerantie opgeschoven,
naar consensus in intolerantie. En moeten wij geloven
dat omwille van de macht
het gedogen door diegene die de dracht
van anders gelovende niet gedogen,
een eind mag maken aan ons al om geprezen tolerantievermogen.
En bepaald één Javaanse jongen nu het lot
van hen die geloven in een andere God
waaronder honderden verwestelijkte Afghaanse meiden,
waarvan de minister er slechts enkele tientallen mag verblijden
met een definitieve status in dit land.
De overige moeten terug, niets aan de hand
En alleen maar omwille van de macht
wordt onze rechtstaat  thans verkracht,
door hen voorheen gezien als bruine horden
Het moet niet gekker worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten