woensdag 18 september 2013

de participatiesamenleving

En ineens was die er, de participatiesamenleving, opwinding alom.
Waar is de verzorgingsstaat gebleven?
Ten grave gedragen?
Veranderen maakt onzeker hoorde ik gisteren nog iemand zeggen bij DWDD.
Een verboden woord. Verbeteren moeten het worden.
Links heeft het ideologisch eigendom van de verzorgingsstaat en kom daar niet aan, en rechts, zo hoor je, heeft nu de participatiesamenleving. Het gehuil en gejammer bij mijn linkse broeders is niet van de lucht.
De verzorgingsstaat is inmiddels echter tot een moloch verworden die alleen nog door intensief polderen in stand te houden is.
De barstjes die er in de loop der tijd ingekomen zijn, zijn politiek correct dicht gesmeerd.

En nu blijkt de verzorgingsstaat participatiesamenleving te zijn geworden, gewoon, ineens op een dinsdag ergens in september.
En ik vroeg mij af wat is daar nu mis mee?
Want volgens mij is de verzorgingsstaat helemaal niet overleden en hoeft dus ook helemaal niet begraven te worden.
De klassieke verzorgingsstaat, waarin van de wieg tot het graf verzorging door de staat gegarandeerd was, bestaat allang niet meer. Financieel niet meer op te brengen met oplopende zorgbudgetten en steeds minder werkenden die de benodigde financiële middelen bij elkaar moeten verdienen. Steeds meer wordt een beroep gedaan op vrijwilligers, die ook in steeds meerdere mate beschikbaar komen met een oplopende werkloosheid.
De participatiesamenleving is dan ook geen verandering, een novum, maar een logische consequentie. Wellicht zelfs een verbetering.

De participatiesamenleving is de samenleving waarin meedoen belangrijk is, waarbij bij de hulpvraag van de naaste niet direct het nummer gebeld wordt van de ambulante zorgmedewerker, maar eerst gekeken wordt of je zijn probleem niet zelf kan oplossen. Niet omdat de overheid de samenleving van een ander stempel voorzien heeft, maar omdat het een blijk van naastenliefde, de zorg voor de ander, is om een ander te helpen.

Samenleven is tenslotte gewoon samen leven en participeren betekent gewoon meedoen en wat kan daar in vredesnaam mis mee zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten